ผมนั่งอยู่หน้าคอม ในขณะที่พิมพ์ไอบทความไร้สาระนี่อยู่นั้นเอง
สิ่งต่างๆมากมายบนหน้าจอของผมก็ยังเต็มไปด้วย"กรอบ"
 
ฮ่าๆ ใช่แล้ว กรอบของสิ่งต่างๆก็คือสิ่งที่จะจัดระเบียบให้กับสิ่งๆนั้น
แต่นอนว่า ถ้าหน้าเว็บนี้มันไม่มีกรอบ ก็คงจะดูรกน่าดู
แล้วถ้ามันรก คนอ่านอาจจะอ่านไปอ่านมา มึน งง จากเดิมที่มึนกับผู้เขียนอยู่แล้ว
ว่า "เห้ย แม่งเขียนไรวะ ต้องการสื่อไรของมันเนี่ย" ประมาณนี้
 
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา แล้วปัญหาคืออะไรหละ??
 
[ปัญหา]หลายครั้งที่กรอบในโลกความเป็นจริง กลายเป็นกรอบนามธรรมในความคิด
 
เกิดอะไรขึ้นกับความคิดสร้างสรรค์จากสิ่งล้ำเลิศสิ่งหนึ่งที่ธรรมชาติให้มนุษย์มา
เกิดอะไรขึ้นกับสมองของเรา??
 
อย่าถามว่าทำไมเรารู้สึกว่าเราไม่มีความคิดสร้างสรรค์
หรือ อย่าถามว่า "ทำไมลูกชั้นไม่มีความคิดสร้างสรรค์แบบนี้เนี่ย"
มองย้อนกลับไปดูการเติบโตของเด็กในสังคมสยามประเทศ
เราปลูกฝังอะไรให้กับเด็กๆของเราบ้าง
 
สิ่งหนึ่งที่ผมเจอกับตัวเลย แต่ไม่ได้โทษสิ่งนี้ว่าผิดนะ
คือการที่ -> เป็นเด็กต้องเคารพ และ"เชื่อฟัง"ผู้ใหญ่นะ <-
คำถามคือ ทำไม?? ทำไมต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่
 
ถึงแม้ว่ากระผมนั้น ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่เต็มตัว แต่ก็ไม่เด็กแล้ว
(แต่ก็ถือว่าค่อนข้างนะเป็นผู้ใหญ่ละกัน ได้ป่ะๆ โอเคนะ อิอิ)
ก็ยังไม่คิดเลยว่า ทุกๆอย่างที่ผมทำมันถูก
และต่อให้มันถูกก็เหอะ มันก็ไม่ใช่ว่าจะดีกับทุกๆคน เพราะคนเราแตกต่าง หลากหลาย
แล้วใครนะที่มีหน้ามาพูดว่า "ผู้ใหญ่ถูกเสมอ" 
เริ่มคิดแล้วสิ ว่าไม่มีใครเค้าคิดแบบนี้กันหรอก
แต่ตอนเด็กๆผมเคยเจอผู้ใหญ่หลายคนที่ขี้เกียจอธิบายเหตุผล และพูดคำนี้
หรือไม่พูดคำนี้ แต่ก็มีความหมายประมาณนี้แหละ 
 
"กรอบ"ของคำว่าอาวุโส ที่สังคมมอบให้กับเด็ก คือศัตรูตัวฉกาจของความคิดสร้างสรรค์
 
ความคิดสร้างสรรค์อันอ่อนแรงในวัยเด็กของเราก็ถูกปราบลง
ด้วยกรอบที่มีอาวุธครบมือ และกระโดดเข้ามาฆ่าฟันอย่างเลือดเย็น
อย่างไรก็ตาม ผมจะไม่โทษเรื่องราวตอนเด็กว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมง่าวอย่างทุกวันนี้
 
อีกกรอบหนึ่งที่เรามักจะกำหนดให้กับตัวเอง ซึ่งเคยได้ยินมาหลายคนพูดเรื่องนี้
-> กรอบของคำว่า"คณะ" <-
ฉันเรียนบัญชีนะเธอ ฉันต้องทำงานทุกอย่าง และมีผลงานทางบัญชี
และฉันจะตายลงอย่างสงบกับบัญชี
 
มันก็เป็นเรื่องดีถ้าเรารักมันจริงๆ
แต่ถ้าเราไม่ได้รักที่จะทำ และคิดเพียงแค่ว่า "เพราะเราเรียนบัญชี"
กุมตับไว้ได้เลย เพราะจะมีเรื่องให้คุณปวดตับแน่นอน
 
 
 
"ความคิดสร้างสรรค์สร้างได้"
 
เหมือนที่พี่หนูดีพูดว่า อัจฉริยะสร้างได้
ค่อนข้างจะเป็นเรื่องเดียวกันเลยทีเดียว
เราเพียงแค่จะต้องทุ่มเทหน่อย เพื่อแหกกรอบที่มีอยู่มากมาย
(นอกจากที่กล่าวข้างต้นก็ยังมีอีกพรึบๆ)
ความเชี่ยวชาญและพรสวรรค์เกิดจากการทำซ้ำ และหมกมุ่น
หมกมุ่น คำนี้ดูเหมือนพวกโอตาคุเลย ฮ่าๆ แต่โอตาคุเนี่ยแหละ ตัวอย่างที่ดีเลย
พวกโอตาคุมันจะรู้ทุกๆอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่มันรัก 
กันดั้มตัวนั้น ตัวนี้ สูงเท่าไหร่ มีอาวุธเป็นอะไร พังกี่ครั้ง ซ่อมยังไง แม่งรู้หมด
 
"จงหมกมุ่นในสิ่งที่เรารัก แล้วสวรรค์จะมอบพรสวรรค์ให้เราเอง"
 
 
ขอให้สวรรค์ประทานพร (ด้วยมือของคุณเอง)

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot!
จงหมกมุ่นในสิ่งที่เรารัก แล้วสวรรค์จะมอบพรสวรรค์ให้เราเอง คำนี้ ใช่เลยค่ะ
ดังนั้นควรคิดนอกกรอบให้เยอะ 55+question question

#4 By -Cozbaa Page on 2011-11-12 08:43

ลุงเค้าชอบมากเลยอะ เหมือนลุงคิดแล้วก็เขียนแทนเราอีกคนนึงด้วย ฮ่าๆ
เมื่อก่อนเราชอบโทษคนอื่น โทษการเลี้ยงดู โทษสิ่งต่างๆที่ทำให้เราอยู่แต่ในกรอบ ทิ้งความชอบส่วนตัว แต่หลังๆนี่ก็ได้รู้ว่าตัวเราเองต่างหากที่ไม่กล้าพอจะนอกกรอบ ไม่หมกมุ่นกับสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบจริงๆมากพอ ไม่มีความพยายามจะฝึกฝนในสิ่งที่อยากจะทำอยากจะเป็นให้ถึงที่สุด
มันน่าเศร้ามากๆ ถ้าถามตัวเองว่าเราเชี่ยวชาญ ถนัด สนใจหรือรู้เรื่องอะไรมากที่สุด แต่กลับหาคำตอบไม่เจอ T^T

#3 By MiniiMintz (125.25.13.226) on 2011-11-11 16:18

Hot! Hot! Hot!

อ่านชื่อ entry แล้งนึกว่าเคี้ยวอะไรกรอบๆ 555

#2 By Near on 2011-11-11 15:29

เท่าที่ผมเห็นคือ คนที่คิดไม่เหมือนคนอื่น คือคนที่ไม่ได้โตมาแบบคนอื่น บางทีเราเอาแต่คิดจะตามกรอบที่สังคมตีไว้ให้ทำให้ไม่มีอะไรในสังคมเปลี่ยนแปลง แสดงแง่มุมได้ดีเลยนะครับ big smile
Hot! Hot! Hot!

#1 By Towhubod on 2011-11-11 15:21